به حرمت باران, هر گونه کپی برداری, ولو دوستانه, مجاز نـیـسـت

شبهای باراني من

۱۳۸٩/٧/٢٢

طاقت...

  من هنوز چیزی نگفتم
  که تو طاقتت تموم شد
  باقیشم بگم می
بینی
  گریه هات کلی حروم شد
 
                      من که آسمون نبودم
                      اما عشق تو یه ماهه
                      سرزنش نکن دلم رو 
                      بخدا اون یه بیگناهه
 
        باز که ابری شد نگاهت
        بغضتم واسم عزیزه
        اما اشکاتو نگه دار
        نذار اینجوری بریزه

                       حال من خیلی عجیبه
                       دوست دارم پیشم بشینی
                       من نگاهت بکنم تا
                       تو چشام عشقو ببینی

  بدجوری دیوونتم من
  فکر نکن این اعتراضه
  همیشه نبودن تو
  کرده این دلو کلافه

                          میدونم فرقی نداره
                          واست عاشق بودن من
                          میدونم واست یکی شد
                          بودن و نبودن من

       اولش گفتم یه حسه
       یا یه احترام ساده
      اما بعد دیدم یه عشقه
      حد و اندازش زیاده

                       بیا و مثل گذشته
                      جز به من به همه شک کن
                      من بدون تو میمیرم
                      بیا و بهم کمک کن
...


٧:٢٥ ‎ق.ظ | سرسپرده | پيام هاي ديگران ()

۱۳۸٧/٩/۳

آی ستاره... بی تو شب نوری نداره

   دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه
   دوباره این دل ِ دیونه واست دل تنگه
                      وقت ِ از تو خوندنه ستاره ترانه هام
                      اسم ِ تو برای من قشنگترین آهنگ ِ
   بی تو یک پرنده ی اسیر بی پروازم
   با تو اما میرسم به قلـــــــه ی آوازم
                   اگه تا آخـــر این ترانه با من باشـــی
                   واسه تو سقفی از آهنگ وصدا می سازم
   با یه چشمک ِ دوباره من و زنده کن ستاره
   نزار از نفس بیــفـتم توی تنها راه چاره
                 ای ستاره ، ای ستاره ، بی تو شب نوری نداره
                 این ترانه تا همیشه تو رو یاد من میاره

  
   توی که عشقمو از نگاه من می خونی
   توی که تو تپش ترانه هام مهمونی
                     توی که هم نفس همیشه آوازی
                     توی که آخر ِ قصه ی منو میدونی
   اگه کوچه ی صِدام یه کو چه ی باریکه
   اگه خونم بی چراغ چشم تو تاریکه
                  میدونم آخر قصه میرسی به دادِ من 
                  لحظه ی یکی شدن تو آینه ها نزدیکه
   با یه چشمک ِ دوباره من و زنده کن ستاره
   نزار از نفس بیــفـتم توی تنها راه چاره
                ای ستاره ، ای ستاره ، بی تو شب نوری نداره
                این ترانه تا همیشه تو رو یاد من میاره

 


٢:٠٤ ‎ب.ظ | سرسپرده | پيام هاي ديگران ()

۱۳۸٦/۱٠/٩

هنوز هم...

   هنوز هم فراموشت نکرده ام
   با این که فراموش شده ام...
   هنوز هم صدایت را می شنوم
   با این که صدایم نکرده ای...
   هنوز هم همه جا می بینمت
   با این که به دیدنم نیامده ای...
   هنوز هم با عشق تو پا بر جام
   با این که خودت را زیر بار عشق دیگری شکسته ای...
   هنوز هم همان طور مقدس دوست میدارمت
   با این که زندگی خود را به تباهی کشانده ای...
   هنوز هم چشمانی به اشتیاق نگاهت منتظرند
   با این که چشم به چشم دیگری دوخته ای...
   هنوز هم دلواپس دل نگرانی های توام
   با این که از همه ادما بریده ای...
   هنوز هم نمی توانم گرد غم رو روی صورتت تحمل کنم
   با این که شنیده ام خودت را باخته ای...
   هنوز هم دوست دارم شانه ام تکیه گاهی برای شانه ات باشد
   با این که شانه هایم زیر بار این عشق شکسته است...
   هنوز هم از امید حرف میزنم
   با این که تو از زندگی خداحافظی کرده ای...
   هنوز هم نمیدانم دست سرنوشت چرا گره عشق ما را گسست
   با این همه میدانم
   من هنوز به تو ایمان دارم و تو..........

  


۱:۳۱ ‎ب.ظ | سرسپرده | پيام هاي ديگران ()

۱۳۸٦/٤/٥

وقتی رفتم، شب مهتابی بود

                           به بهانه درگذشت بانوی موسیقی ایران

 

     هیچکی از رفتن من غصه نخورد...
       هیچکی با موندن من شاد نشد...
         وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت...
           بغض هیچ آدمی فریاد نشد...

      وقتی رفتم کسی غصش نگرفت 
      وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
      دل من می خواست تلافی بکنه
      پس چرا هیچ کسی عاشقم نکرد!

                  وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
                    هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
                      اگه شب می رفتم و خورشید نبود
                        آسمون خوب می دونم مهتابی بود

     دم رفتن کسی گفت سفر بخیر
     که واسم غریب و ناشناخته بود
     اما اون وقتی رسید که قلب من
     همهء آرزوهاشو باخته بود...


٧:۱۸ ‎ق.ظ | سرسپرده | پيام هاي ديگران ()

۱۳۸٦/۳/۳۱

روزگار این است نازنین...

دهانت را می بویند
مبادا که گفته باشی دوستت دارم
دلت را می بویند، مبادا خانه ای در آن نهان باشد
روزگار غریبی است نازنین...
و عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند.
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد
در این بن بست کج و پیچ سرما
آتش را به سوخت سرود و شعر فروزان میدارند
به اندیشیدن خطر مکن
روزگار غریبی است نازنین...
آن که بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد.
آنک قصابانند بر گذر گاه ها مستقر
با کوله و ساطوری خون آلود
روزگار غریبی است نازنین...
و تبسم را بر لبها جراحی می کنند
و ترانه را بر دهان
شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد
کباب قناری بر آتش سوسن و یاس
روزگار غریب است نازنین...
ابلیس پیروز مست
سور عزای ما را در خانه به سفره نشسته است
خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد…


۱٢:٢۸ ‎ب.ظ | سرسپرده | پيام هاي ديگران ()

۱۳۸٦/۳/۳٠

ياد تو

آرزو مي كنم مي توانستم

به تو نشان دهم كه ياد تو در من تا چه اندازه شيرين است

و تا چه اندازه دوست دارم

                            كه تو را دوست بدارم...


۳:۱۳ ‎ب.ظ | سرسپرده | پيام هاي ديگران ()

۱۳۸٥/۱۱/٤

شام مهتاب...

تواون شام مهتاب

 کنارم نشستی

عجب شاخه گلها به پایم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرینی

که صورتگری را نبود این چنینی

پری زاد عشقو مهاسا کشیدی

خدا رو به شور تماشا کشیدی

 

تو دونسته بودی که خوش باورم من

شکفتی وگفتی ازعشق بربرمن

تاگفتم کی هستی؟

توگفتی یه بی تاب

تاگفتم دلت کو؟

توگفتی که دریاب

 

قسم خوردی برماه که عاشقترینی

توی جمع عاشق توصادقترینی

همون لحظه ابری

رخ ماه و آشفت

به خود گفتم ای وای

مبادا دروغ گفت؟

 

گذشت روزگاری

ازاون لحظه ناب

که معراج دل بود

به درگاه مهتاب

 

دراون درگه عشق که محتاج نشستم

توهرشام مهتاب بیادت شکستم

 

توازاین شکستن خبرداری یا نه؟

هنوز شور عشق و به سرداری یا نه ؟

هنوزم توشبهات اگه ماه وداری؟   

من اون ماه و دادم به تو یادگاری


٥:٠٧ ‎ب.ظ | سرسپرده | پيام هاي ديگران ()

۱۳۸٥/۱٠/٢۱

زندگي

 

 بگوييد كه بر گورم بنويسند:

                  زندگي را دوست داشت

                  ولي آن را نشناخت

                                       مهربان بود ولي مهر نورزيد

                         طبيعت را دوست داشت

                         ولي از آن لذت نبرد

                                     در آبگير قلبش جنب و جوش بود

                                     ولي كسي بدان راه نيافت

           در زندگي احساس تنهايي مينمود

           ولي هرگز دل به كسي نداد

و خلاصه بنويسيد،

                  زنده بودن را براي زندگي دوست داشت

                   نه زندگي را براي زنده بودن...

«فريدون فروغي»


٢:٢٩ ‎ب.ظ | سرسپرده | پيام هاي ديگران ()

۱۳۸٥/۱٠/۱٩

شب

اگه سهم من از این همه ستاره ...

                      فقط سو سوی غریبی است , غمی نیست .

همین انتظار رسیدن شب برایم کافی است.


٤:٤٠ ‎ب.ظ | سرسپرده | پيام هاي ديگران ()